Değerli dostlar, iyisiyle kötüsüyle bir yılı daha geride bıraktık. Bu yılın bütün dünya için geçtiğimiz yıla göre çok daha huzurlu geçmesini diliyorum. Hatırlarsanız son yazımda Osmanlı’da yerli ve milli bir tiyatronun oluşturulması için yapılan ön çalışmaları anlatmaya başlamıştım. Bıraktığım yerden devam ediyorum. Meşrutiyet’in ilanıyla oluşan özgürlük ortamında halkı yeniden tiyatroyla buluşturmak amacıyla başta Avrupa’da tiyatro eğitimi almış Burhanettin Tepsi gibi insanların yaptıkları girişimler kalıcı bir sonuca ulaşamadı. İşte bu milliyetçi ortamda özgürlük, bağımsızlık gibi fikirleri en kısa yoldan halka anlatabilmek için tiyatro oyunları sahnelenmeliydi. Haberin devamını basılı veya dijital dergimizden okuyabilirsiniz...
Paylaş
Paros Dergisini anlaşmalı bayilerimizden ya da web sitemizden online olarak satın alabilirsiniz.
Sevgili dostlar, bugünkü yazıma ilk bakışta “tiyatroyla ne ilgisi var?” diyebileceğiniz bir konuyla başlamak istiyorum.
Anadolu’nun bazı şehirleri gibi Samsun’da yapılan tiyatro etkinliklerine ait elimizde yeterli bilgi ne yazık ki yok denebilecek kadar az.
İstanbul Dramatik Topluluğu sizlere geçen ay bahsettiğim oyunları sahnelemeye devam ederken arada da listede olmayan yani daha önce ilan edilmemiş ve pek fazla sanatsal değeri olmayan oyunları da sahneye koyuyordu.
Sevgili dostlar, eğer dikkat ettiyseniz dergimizde 2014 yılından itibaren yazmaya devam ettiğim tiyatro yazılarımda genelde her yıl Nisan ayında yazdığım tiyatro tarihi ile ilgili konuya ara verip, sayfamı ‘8 Mart Dünya Emekçi Kadınlar Günü’ ve ‘27 Mart Dünya Tiyatro Günü’ne ayırıyorum.
Oluşturulan yeni kadroda Aşod Madatyan’ın isminin olmaması gerçekten çok dikkat çekiciydi.
