Madam Evdoksiya’nın Burgazadası’nda güzel bir evi vardı. Ayos Yanis Kilisesinin bir üst sokağında, az meyilli bir yokuşun başında, tam köşede tahta bina nostaljik bir Rum evi. Yokuştan hemen sonra küçük bir aralık, ev tam o aralığın alt köşesinde. Kapısı da, bahçeye giden o aralığın içinde. Sağ tarafta güzel bir bahçe... Asmalar, mor salkım ve defne. Bahçenin ön tarafında küçük bir kümes vardı. İçinde de tek bir tavuk. Çirkin mi çirkin, kırçıl tüylü, yoluk yoluk bir tavuk. Evdoksiya gibi geçkin. Evdoksiya geçkin dediysem, tavuğuna hiç benzemez. Haberin devamını basılı veya dijital dergimizden okuyabilirsiniz...
Paylaş
Paros Dergisini anlaşmalı bayilerimizden ya da web sitemizden online olarak satın alabilirsiniz.
Kuyulardan korkarım. Hep korkardım. Hem korkardım hem de nerede bir kuyu görsem ille yaklaşıp ürpererek içine bakardım.
Eskiden ilkokul, orta ve lise bitirme sınavları, yazılı veya sözlü olarak her ders için ayrı ayrı yapılırdı.
Çok can bir arkadaşım vardı. Hilda… Ki çok erken kaybettim. İkimizin genç, bol vakitli ve sorumsuz olduğu günlerde, içtiğimiz su ayrı gitmez, bütün zamanlarımız birlikte geçerdi.
Yıllarca çocukluk rüyalarımı süsledi Unicorn. Onunla yattım onunla kalktım gecelerce. O benimdi. Onunla dünyaları gezer, harikalar yaratırdık. Unicorn!
Eskiden İstanbul’un göbeğinde martı sesi duymazdık. İstanbul bir deniz şehri, tabii ki bolca martı var ama hep adalarda, denize yakın yaşarlardı.
