Burhanettin Tepsi, tamamen Müslüman oyunculardan kurulu bir kadro oluşturmak için çok zorlanıyordu. Büyük bir çoğunluk sahneye çıkmanın dinî inançları zedeleyebileceğine inanıyordu fakat zamanla bu düşünce etkisini yavaş da olsa kaybetmeye başladı. Artık Müslüman Türkler de tiyatro sahnesine ilgi duymaya başlamışlardı. Her şeye rağmen ortada çok büyük kadın oyuncu sorunu vardı. Bunun tek çaresi de sahnedeki Ermeni kadın oyunculardan yardım istemekti. Üstelik de seyirci olarak sahnede izledikleri ve hayran oldukları kadın oyuncularla yakınlık kurma fırsatı vardı. Haberin devamını basılı veya dijital dergimizden okuyabilirsiniz...
Sayıya ulaşmak için tıklayınız.
Paylaş
Paros Dergisini anlaşmalı bayilerimizden ya da web sitemizden online olarak satın alabilirsiniz.
Sevgili dostlar, bugünkü yazıma ilk bakışta “tiyatroyla ne ilgisi var?” diyebileceğiniz bir konuyla başlamak istiyorum.
Anadolu’nun bazı şehirleri gibi Samsun’da yapılan tiyatro etkinliklerine ait elimizde yeterli bilgi ne yazık ki yok denebilecek kadar az.
İstanbul Dramatik Topluluğu sizlere geçen ay bahsettiğim oyunları sahnelemeye devam ederken arada da listede olmayan yani daha önce ilan edilmemiş ve pek fazla sanatsal değeri olmayan oyunları da sahneye koyuyordu.
Sevgili dostlar, eğer dikkat ettiyseniz dergimizde 2014 yılından itibaren yazmaya devam ettiğim tiyatro yazılarımda genelde her yıl Nisan ayında yazdığım tiyatro tarihi ile ilgili konuya ara verip, sayfamı ‘8 Mart Dünya Emekçi Kadınlar Günü’ ve ‘27 Mart Dünya Tiyatro Günü’ne ayırıyorum.
Oluşturulan yeni kadroda Aşod Madatyan’ın isminin olmaması gerçekten çok dikkat çekiciydi.
