Yine bir yaz, yine Burgaz. Evimizin bahçesinde eski model bir su motoru vardı. Bir ana şalteri, her kata giden boruları ve birçok vanası olan, gürültüyle homurtuyla çalışan bir motor. Hangi katın suyu biterse, o kata ait vanayı açar, şalteri indirir veya kaldırır ve saat tutardık. Her katın deposu farklı boyda olduğu için, farklı sürelerde dolardı. Dalar da süreni aşarsan, depon taşar ve damdan, tepene tepene çağlayanlar boşalırdı. Çok sıcak günlerde, deniz dönüşüyse hele, bu su işini severdim. Mayomla suyu bekler, özellikle de taşırırdım. Damdan fışkıran suyla bahçede duş almaya bayılırdım ve bunu da sık sık yapardım. Haberin devamını basılı veya dijital dergimizden okuyabilirsiniz...
Paylaş
Paros Dergisini anlaşmalı bayilerimizden ya da web sitemizden online olarak satın alabilirsiniz.
Kuyulardan korkarım. Hep korkardım. Hem korkardım hem de nerede bir kuyu görsem ille yaklaşıp ürpererek içine bakardım.
Eskiden ilkokul, orta ve lise bitirme sınavları, yazılı veya sözlü olarak her ders için ayrı ayrı yapılırdı.
Çok can bir arkadaşım vardı. Hilda… Ki çok erken kaybettim. İkimizin genç, bol vakitli ve sorumsuz olduğu günlerde, içtiğimiz su ayrı gitmez, bütün zamanlarımız birlikte geçerdi.
Yıllarca çocukluk rüyalarımı süsledi Unicorn. Onunla yattım onunla kalktım gecelerce. O benimdi. Onunla dünyaları gezer, harikalar yaratırdık. Unicorn!
Eskiden İstanbul’un göbeğinde martı sesi duymazdık. İstanbul bir deniz şehri, tabii ki bolca martı var ama hep adalarda, denize yakın yaşarlardı.
