Arşag Khaçaduryan (Benliyan), Çuhacıyan’ın ‘Leblebici Horhor Ağa’, ‘Arif’in Hilesi’ ve ‘Köse Kâhya’ operetlerini kısaltılmış bir şekilde sahneliyordu. Kalan zamanda da Rozali Benliyan, sahneye çıktıkları yörenin halk ve kahramanlık türkülerini söyleyerek halkı eğlendiriyordu. Çuhacıyan dışında Benliyan, Moliére ve Goldoni’nin birkaç oyununu da özet halinde hatta içine sahneye çıktıkları ülkenin yaşantısından bölümler de katarak sahneliyordu. Onun oyunlarda yaptığı bu küçük dokunuşlar yöre halkı tarafından coşkuyla alkışlanıyordu. Doğal olarak da başrolde daima Rozali Benliyan vardı. Beş ay kadar Balkanlar’da dolaştıktan sonra küçük bir ekiple 1906’da Varna’dan Kahire’ye geçti ve orada Leblebici’yi sahneledi. Haberin devamını basılı veya dijital dergimizden okuyabilirsiniz...
Paylaş
Paros Dergisini anlaşmalı bayilerimizden ya da web sitemizden online olarak satın alabilirsiniz.
Sevgili dostlar, bugünkü yazıma ilk bakışta “tiyatroyla ne ilgisi var?” diyebileceğiniz bir konuyla başlamak istiyorum.
Anadolu’nun bazı şehirleri gibi Samsun’da yapılan tiyatro etkinliklerine ait elimizde yeterli bilgi ne yazık ki yok denebilecek kadar az.
İstanbul Dramatik Topluluğu sizlere geçen ay bahsettiğim oyunları sahnelemeye devam ederken arada da listede olmayan yani daha önce ilan edilmemiş ve pek fazla sanatsal değeri olmayan oyunları da sahneye koyuyordu.
Sevgili dostlar, eğer dikkat ettiyseniz dergimizde 2014 yılından itibaren yazmaya devam ettiğim tiyatro yazılarımda genelde her yıl Nisan ayında yazdığım tiyatro tarihi ile ilgili konuya ara verip, sayfamı ‘8 Mart Dünya Emekçi Kadınlar Günü’ ve ‘27 Mart Dünya Tiyatro Günü’ne ayırıyorum.
Oluşturulan yeni kadroda Aşod Madatyan’ın isminin olmaması gerçekten çok dikkat çekiciydi.
