GARİP Siyahlı beyazlı, cinsi belli değil bir sokak köpeğiydi. Neden bilmem, daima bir kulağı aşağıda, bir kulağı yukarıda dururdu. Üç yaz boyu her sabah, “Gariiip” seslenişleriyle uyandım. Herkesin sevgilisiydi. Herkes onu tanırdı. O da herkesi tanırdı. Köpeklerle dalaşmaz kedilere saldırmaz, bütün insanlarla dost bir köpekçikti. Karşıki komşumuz onu manevi köpek edinmişti. Kendi köpekleri vardı, ama Garip’in de boynuna bir tasma takmışlardı. Haberin devamını basılı veya dijital dergimizden okuyabilirsiniz...
Paylaş
Paros Dergisini anlaşmalı bayilerimizden ya da web sitemizden online olarak satın alabilirsiniz.
Kuyulardan korkarım. Hep korkardım. Hem korkardım hem de nerede bir kuyu görsem ille yaklaşıp ürpererek içine bakardım.
Eskiden ilkokul, orta ve lise bitirme sınavları, yazılı veya sözlü olarak her ders için ayrı ayrı yapılırdı.
Çok can bir arkadaşım vardı. Hilda… Ki çok erken kaybettim. İkimizin genç, bol vakitli ve sorumsuz olduğu günlerde, içtiğimiz su ayrı gitmez, bütün zamanlarımız birlikte geçerdi.
Yıllarca çocukluk rüyalarımı süsledi Unicorn. Onunla yattım onunla kalktım gecelerce. O benimdi. Onunla dünyaları gezer, harikalar yaratırdık. Unicorn!
Eskiden İstanbul’un göbeğinde martı sesi duymazdık. İstanbul bir deniz şehri, tabii ki bolca martı var ama hep adalarda, denize yakın yaşarlardı.
